De eenogige filmmaker Rob Spence is bezig een videocamera in te laten bouwen in zijn prothese oog, in de hoop om in het geheim te kunnen filmen voor een documentaire over de wereldwijde verspreiding van bewakingscamera's. AOL News vermeldt verder dat het oog van de Canadees werd beschadigd in zijn jeugd door een schietongeval en drie jaar geleden verwijderd werd. Momenteel is hij in de laatste fase van de ontwikkeling van een camera, waardoor hij hoopt dat zijn handicap een voordeel voor hem wordt.
Zijn speciale uitrusting zal bestaan uit een camera, die oorspronkelijk ontworpen voor darmonderzoek, een batterij en een draadloze zender. Het is een uitdaging om alles passend te krijgen binnen de beperkte ruimte van het prothetische oog. Spence heeft de hulp van ervaren ingenieurs, waaronder Steve Mann die mede-oprichter van de draagbare computers onderzoeksgroep op het Massachusetts Institute of Technology is.
Oftewel Big brother is watching you. En dan zijn er mensen die nog twijfelen of oog laseren iets voor hun is. Laat de oogkliniek maar zitten, doet U mij maar een camera!
donderdag 12 maart 2009
woensdag 11 maart 2009
Dierenwinkel ontvangt lijk per post
Medewerkers van de in Pennsylvania gevestigde Pet Store bestelden bij de groothandel tropische vissen, maar kregen door de pakketdienst het lichaam van een dode man bezorgd. Het bleek om het lichaam van een 65-jarige man uit de buurt San Diego te gaan die gestorven is aan de ziekte van Alzheimer. Het lijk werd vervoerd in een houten kist verpakt in karton.
US Airways heeft verklaard dat de vergissing veroorzaakt is door een "verbale miscommunicatie". De vissen staan overigens nog ergens op het vliegveld en zijn waarschijnlijk overleden, aldus CBS News.
En hoe zit dat met de uitvaart? Gaat deze onfortuinlijke heengegane in zijn kartonnen verpakking ter aarde besteld worden? Of komt er nog een heuse begrafenis inclusief koffietafel en een plak kleffe cake. Of donuts, we hebben het hier tenslotte over Amerika. Of is dat afhankelijk van zijn uitvaartverzekering?
US Airways heeft verklaard dat de vergissing veroorzaakt is door een "verbale miscommunicatie". De vissen staan overigens nog ergens op het vliegveld en zijn waarschijnlijk overleden, aldus CBS News.
En hoe zit dat met de uitvaart? Gaat deze onfortuinlijke heengegane in zijn kartonnen verpakking ter aarde besteld worden? Of komt er nog een heuse begrafenis inclusief koffietafel en een plak kleffe cake. Of donuts, we hebben het hier tenslotte over Amerika. Of is dat afhankelijk van zijn uitvaartverzekering?
Scherpe brillenrandjes
Er zijn momenten dat ik zou wensen zonder bril of lenzen door het leven te kunnen gaan. En niet overal tegenaan te lopen of straat niemand te herkennen. Over actief deelnemen aan het verkeer met gemotoriseerde voertuigen te zwijgen. Een vaak overwogen optie is om me te laten laseren. Bijvoorbeeld met een ooglaser arrangement naar Turkije. En vliegtuig vol bijzienden die een ding gemeen hebben; Allereerst de vlucht en vervolgens wat hen in het land van aankomst te wachten staat. Of anders dichter bijhuis, ooglaser klinieken genoeg in Nederland waar men met haarscherp zicht de behandelkamer verlaat.
Voor U gaat stellen dat ik niet weet waar ik over schrijf, het volgende: Ooglasers worden zowel toegepast voor oppervlakkige (hoornvlies) als diepere (lens, netvlies, vaatvlie' toegepast worden, hierbij wordt de bolling van het oog afgezwakt door cellen van het hoornvlies te verdampen. Bij bepaalde oogaandoeningen ontstaan er op het vaatvlies te veel bloedvaten, ook deze kunnen per laser dichtgebrand worden. Voor de medische behandelingen zijn lasers met verschillende golflengten beschikbaar.
En ik ken persoonlijk mensen, oké één, die dit traject met doorslaand succes hebben doorlopen. Wat let mij? Het idee dat ik een halfjaar met een zonnebril type Heino de buitenwereld tegemoet ga treden? Angst voor een medische misser en dat de oogarts uitschiet? Columbo is daar tenslotte ook beroemd mee geworden, waarom ondergetekende niet dan?
Niets van dat alles, met een laser je ogen laten corrigeren geeft me geen excuses meer om spontane huilbuien af te doen met “niks aan de hand, er is alleen iets achter mijn lens gevlogen. Even eruit tranen”. Het leed van de wereld moet dan altijd aanschouwd worden zonder de mogelijke verzachting van een kortstondige tranenzee. Scherp als een havik en hard al beton. Daar pas ik voor.
Als U me nu even excuseert…
Voor U gaat stellen dat ik niet weet waar ik over schrijf, het volgende: Ooglasers worden zowel toegepast voor oppervlakkige (hoornvlies) als diepere (lens, netvlies, vaatvlie' toegepast worden, hierbij wordt de bolling van het oog afgezwakt door cellen van het hoornvlies te verdampen. Bij bepaalde oogaandoeningen ontstaan er op het vaatvlies te veel bloedvaten, ook deze kunnen per laser dichtgebrand worden. Voor de medische behandelingen zijn lasers met verschillende golflengten beschikbaar.
En ik ken persoonlijk mensen, oké één, die dit traject met doorslaand succes hebben doorlopen. Wat let mij? Het idee dat ik een halfjaar met een zonnebril type Heino de buitenwereld tegemoet ga treden? Angst voor een medische misser en dat de oogarts uitschiet? Columbo is daar tenslotte ook beroemd mee geworden, waarom ondergetekende niet dan?
Niets van dat alles, met een laser je ogen laten corrigeren geeft me geen excuses meer om spontane huilbuien af te doen met “niks aan de hand, er is alleen iets achter mijn lens gevlogen. Even eruit tranen”. Het leed van de wereld moet dan altijd aanschouwd worden zonder de mogelijke verzachting van een kortstondige tranenzee. Scherp als een havik en hard al beton. Daar pas ik voor.
Als U me nu even excuseert…
dinsdag 10 februari 2009
Texaanse verkeersborden waarschuwen voor zombies
Grote digitale verkeersborden die normaal wegwerkzaamheden en routewijzingen aangeven zijn door hackers onder handen genomen. Automobilisten in de stad Austin werden onder meer gewaarschuwd voor zombies en geadviseerd te vluchten.
Uiteraard neemt de politie deze actie zeer serieus en wordt er gezocht naar de boosdoeners die een celstraf in het vooruitzicht hebben. Don’t mess with Texas. Of zo.
Uiteraard neemt de politie deze actie zeer serieus en wordt er gezocht naar de boosdoeners die een celstraf in het vooruitzicht hebben. Don’t mess with Texas. Of zo.
donderdag 5 februari 2009
Meneer Interieur
Ouder worden is pas een verontrustende gedachte als men merkt dat dit fenomeen ook op de eigen situatie van toepassing is. Meer en meer merk ik de eerset ouderdomsverschijnselen: langdurige katers, minder kwiek de trap beklimmen en een groeiden behoefte aan rust. De vergankelijkheid van anderen wordt pas gemerkt als het dierbaren of bekenden treft. Of mensen die er toe doen. Op hun onnavolgbare wijze.
Zo las ik vandaag het bericht dat Lux Interior van is ons heengegaan. Lux (voor intimi) dus meneer Interior voor ondergetekende heb ik slechts eenmaal in levende lijven aanschouwd. Dat was in 1997 in de Tivoli, Utrecht. Het is - over ouder worden gesproken - alweer twaalf jaar geleden dat ik The Cramps het podium zag betreden. Uiteraard was het optreden memorabel en de bandleden, met meneer Interior voorop, morsig en vuig. Mevrouw Interior blonk die avond uit door structureel vuil te kijken onderwijl haar gitaar net niet vals te laten klinken. Het was heel goed.
En nu is meneer Interior er niet meer. Heengegaan van zijn vrouw en zijn aardse bestaan. En een ieder die hem kende wordt op zijn eigen sterfelijk gedrukt. Memento mori. Nu ben ik niet zo van de hiernamaalsen maar voor meneer Interior hoop ik daadwerkelijk dat er op zijn minst een vagevuur bestaat alwaar hij tot het einde der tijden zijn macabere pleziertjes en onnatuurlijke strapatsen mag vertonen.
Zo las ik vandaag het bericht dat Lux Interior van is ons heengegaan. Lux (voor intimi) dus meneer Interior voor ondergetekende heb ik slechts eenmaal in levende lijven aanschouwd. Dat was in 1997 in de Tivoli, Utrecht. Het is - over ouder worden gesproken - alweer twaalf jaar geleden dat ik The Cramps het podium zag betreden. Uiteraard was het optreden memorabel en de bandleden, met meneer Interior voorop, morsig en vuig. Mevrouw Interior blonk die avond uit door structureel vuil te kijken onderwijl haar gitaar net niet vals te laten klinken. Het was heel goed.
En nu is meneer Interior er niet meer. Heengegaan van zijn vrouw en zijn aardse bestaan. En een ieder die hem kende wordt op zijn eigen sterfelijk gedrukt. Memento mori. Nu ben ik niet zo van de hiernamaalsen maar voor meneer Interior hoop ik daadwerkelijk dat er op zijn minst een vagevuur bestaat alwaar hij tot het einde der tijden zijn macabere pleziertjes en onnatuurlijke strapatsen mag vertonen.
dinsdag 3 februari 2009
Zinloos
Goednieuwsprofeten kunnen in deze tijd van economisch onheil een welkome afwisseling zijn. Met de nadruk op kunnen. Onlangs kwam ik terecht bij de raspositivo’s van Zinfo.nl. Al gauw bleek positiviteit een eufemisme voor een allegaartje van new age gewauwel en opbeurende niemendalletjes. Ten tijden van crisis - zo leert de geschiedenis ons - doen verlossers het bijzonder goed. Een artikel over Haarlemmer wonderolie of The Secret zou hier niet misstaan hebben, maar mijn blik viel op een interview met Gregg Braden. “Gregg wie?”, vraagt U zich af. Mijn eerste reactie was identiek, maar de veelbelovende titel: “Dit moet je zien!” op een buitengewoon positief weblog, trok mij over de streep om zijn verhaal te beluisteren.
Het bleek een ontluisterend epos. Ik zou eigenlijk willen zeggen, oordeel zelf, maar dat wil ik U niet aandoen. Want het is slecht. Heel slecht. Een paar hoogte dan wel dieptepunten: DNA, Hebreeuws, kwantummechanica, naam van God, energievelden, sjamanen, Peru en nog meer DNA. En dat in een enkel betoog. Laten we het op vermakelijk houden, een knipoog, een uit de hand gelopen grap van die dekselse Gregg!
Maar de genadeklap bleek uit een geheel andere hoek te komen. Les autres! De lezers die dolenthousiast reageerden op de flinterdunne theorieën die in het relaas geschetst werden. In plaats van medestanders bleek ik omringd door tegenstanders. Hun dwangmatige positivisme weerhield hun mij weg te honen; dat zou bovendien slecht voor hun karma zijn. Maar de afkeer was duidelijk -zelfs vanachter hun de roze brillen - in hun ogen te lezen. Een criticus op hun vrijplaats. Een vrijdenker in het hol van de wolf. Om positieve ideeën lach je niet, die koester je net als de uitdragers ervan. Positief als ze waren vergaven ze mij mijn onwetendheid en vooringenomenheid. Een houding bovendien die mij van veel levensgeluk beroofde en waar uiteindelijk alleen mijn karma last van had.
Waar ik daarentegen last van had was de zelfspot die aldaar schitterde door afwezigheid. Er werd niet gelachen, alleen maar toegejuicht. Geen kinderlijk en ongedwongen geluk, maar collectief fanatisme. Zelden zag ik zo’n eensgezindheid. Het P-woord was voldoende om de kudde te binden en op te hitsen in de zoektocht naar verlossing. De meute had inspirators dan wel charlatans nodig om hun dagelijkse portie geluk te bereiken die de existentiële leegte in hun levens moest maskeren. De stakkers.
Overigens, Zinfo werkt wel. Opgewekt verliet ik de website. Een potje mentaal slummen op zijn tijd doet een mens daadwerkelijk goed!
Het bleek een ontluisterend epos. Ik zou eigenlijk willen zeggen, oordeel zelf, maar dat wil ik U niet aandoen. Want het is slecht. Heel slecht. Een paar hoogte dan wel dieptepunten: DNA, Hebreeuws, kwantummechanica, naam van God, energievelden, sjamanen, Peru en nog meer DNA. En dat in een enkel betoog. Laten we het op vermakelijk houden, een knipoog, een uit de hand gelopen grap van die dekselse Gregg!
Maar de genadeklap bleek uit een geheel andere hoek te komen. Les autres! De lezers die dolenthousiast reageerden op de flinterdunne theorieën die in het relaas geschetst werden. In plaats van medestanders bleek ik omringd door tegenstanders. Hun dwangmatige positivisme weerhield hun mij weg te honen; dat zou bovendien slecht voor hun karma zijn. Maar de afkeer was duidelijk -zelfs vanachter hun de roze brillen - in hun ogen te lezen. Een criticus op hun vrijplaats. Een vrijdenker in het hol van de wolf. Om positieve ideeën lach je niet, die koester je net als de uitdragers ervan. Positief als ze waren vergaven ze mij mijn onwetendheid en vooringenomenheid. Een houding bovendien die mij van veel levensgeluk beroofde en waar uiteindelijk alleen mijn karma last van had.
Waar ik daarentegen last van had was de zelfspot die aldaar schitterde door afwezigheid. Er werd niet gelachen, alleen maar toegejuicht. Geen kinderlijk en ongedwongen geluk, maar collectief fanatisme. Zelden zag ik zo’n eensgezindheid. Het P-woord was voldoende om de kudde te binden en op te hitsen in de zoektocht naar verlossing. De meute had inspirators dan wel charlatans nodig om hun dagelijkse portie geluk te bereiken die de existentiële leegte in hun levens moest maskeren. De stakkers.
Overigens, Zinfo werkt wel. Opgewekt verliet ik de website. Een potje mentaal slummen op zijn tijd doet een mens daadwerkelijk goed!
donderdag 22 januari 2009
Existentiële crisisbestrijding voor beginners
Door de huidige media-aandacht aan de economische malaise wordt er weinig - zeg maar gerust veel te weinig – aandacht besteedt aan een andere crisis. Een persoonlijk crisis waar eenieder in zijn leven mee te maken krijgt. Sommige vaak, andere zelden. Ik doel hier op de existentiële crisis. Wat doe ik hier? Waarom? Wat voor zin heeft mijn bestaan in dit ondermaanse tranendal? Hoe moet ik dit leven invulling geven zonder gillend gek te worden?
Mentale armoede is de gesel van deze tijd. Door de voortdurende aandacht op woon- en werkcarrières, consumentenverlangens, de ‘BV Ik’ en andere strapatsen zijn veel mensen - nee U natuurlijk niet – mentaal straatarm. Dat komt omdat er onvoldoende tijd en aandacht wordt geïnvesteerd in de dingen waar het om draait. Charlatans haken hier handig op in met wonderolievarianten zoals life hacking, personal coaching en esoterisch geheimen. Wat ze gemeen hebben? Ze kosten meer dan ze opleveren. En dat terwijl we allemaal best weten hoe de vork in de steel zit. The best things in life are free. Zo was het en zo hoort het ook te zijn.
Geluk komt van binnenuit en wie het daar niet vindt, vindt het nergens. Nimmer! Helaas pindakaas voor de gelukszoekers onder U! Door te kuieren, in vriendschappen te investeren, contempleren, te zuipen, achterover te hangen en iedere dag te accepteren zoals deze is peinst U zich rijk. Een goedgevulde bankrekening levert het niet op evenmin als een leasebak die groter is dan uw ego. Maar wat zou het? Eten uit eigen moestuin, filmavonden met vrienden, eten met dierbaren en innerlijke rust. Wat wilt U nog meer? En een stevige borrel om alles dragelijk te maken, oké, maar afgezien daarvan heeft U alles wat U begeert. Klaar. Rust.
Mentale armoede is de gesel van deze tijd. Door de voortdurende aandacht op woon- en werkcarrières, consumentenverlangens, de ‘BV Ik’ en andere strapatsen zijn veel mensen - nee U natuurlijk niet – mentaal straatarm. Dat komt omdat er onvoldoende tijd en aandacht wordt geïnvesteerd in de dingen waar het om draait. Charlatans haken hier handig op in met wonderolievarianten zoals life hacking, personal coaching en esoterisch geheimen. Wat ze gemeen hebben? Ze kosten meer dan ze opleveren. En dat terwijl we allemaal best weten hoe de vork in de steel zit. The best things in life are free. Zo was het en zo hoort het ook te zijn.
Geluk komt van binnenuit en wie het daar niet vindt, vindt het nergens. Nimmer! Helaas pindakaas voor de gelukszoekers onder U! Door te kuieren, in vriendschappen te investeren, contempleren, te zuipen, achterover te hangen en iedere dag te accepteren zoals deze is peinst U zich rijk. Een goedgevulde bankrekening levert het niet op evenmin als een leasebak die groter is dan uw ego. Maar wat zou het? Eten uit eigen moestuin, filmavonden met vrienden, eten met dierbaren en innerlijke rust. Wat wilt U nog meer? En een stevige borrel om alles dragelijk te maken, oké, maar afgezien daarvan heeft U alles wat U begeert. Klaar. Rust.
woensdag 21 januari 2009
Was will das Weib?
Het schijnt dat 32 procent van Nederland zich er regelmatig begeeft. Om er te kijken. Om er indecente voorstellen te doen. Om te gluren maar bovenal om verlichting van hun elementaire eenzaamheid te zoeken. Ik heb het hier over het fenomeen internet dating. Hoewel digitaal bemiddelen een passendere term zou zijn mits er daadwerkelijk bemiddeld werd.
Een statig geblondeerde koppelaarster van voor in de vijftig die een catalogus vol met armlastige vrouwen uit Stalinistische landen achter het voormalige IJzeren gordijn doorbladert en u na verloop van tijd een secuur uitgezochte selectie toont, die tijden zijn helaas vervlogen. Online wordt er zelf gezocht in de schier onuitputtelijke bron van vleeswaren. Vlijtig wordt het beeldmateriaal afgewerkt op zoek naar de hoofdprijs. En voor de zekerheid ook de troostprijzen, u bent toch geen dief van uw eigen geluk?
En zo zag ik alle soorten vrouwen voorbij komen. Mooi, geil, onnozel, attractief, knap, oud, lelijk, schattig, nog lelijker etc. En alle varianten van eigenschappen die je aan korrelige foto’s kunt toekennen. Alsof ik in de jury des levens zat, alsof ik God zelve was die op de laatste dag een oordeel over ieder mens velt. U mag blijven; U gaat naar het voorgeborchte van de hel. Vraatzucht: foei, een van de zeven zonden! Oftewel penitentie voor onbepaalde tijd. Ach, waar is de tijd gebleven dat de mens wikt en God beschikt?
Ondertussen moet de zorgvuldig gemaakte vrouwenselectie wel benaderd en gepaaid worden, het eeuwenoude minnespel draait om geven en nemen. Om het juiste te kunnen geven verschaffen de ‘profielen’ van de uitverkorenen de broodnodige informatie voor de digitale Casanova. Mag ik hier wel opmerken dat de ontluistering groot is als men de ontboezemingen van deze deernen tot zich neemt? Ik herinner mij dat ik vriendelijk doch streng werd toegesproken door mijn ouders als ik te veel wensen op mijn jaarlijkse verlanglijst voor de goedheiligman schreef. Deze reprimande hebben velen blijkbaar niet gekregen of met de jaren verdrongen.
Bij het lezen van de (dwingende) wensen vergaat interesse, lust en moed in willekeurige volgorde. Ach en wee! Deze schepsels willen compensatie voor wat ze in het dagelijkse leven nooit hebben gekregen of zullen krijgen. Omdat ze het waard menen te zijn? Gebaseerd op illusies, slechte NET5 series en verwendheid slaan de luxepaarden op hol. Ze pogen levens te leiden die gestoeld zijn op materiële extase. Er moet immer en ver gereisd worden. Eten en drinken doe je uiteraard niet binnenshuis, spontaniteit is een omnipotente factor en alles, echt alles gebeurt met passie. Dames die passievol schijten, ik moet ze nog tegenkomen maar ze bestaan blijkbaar en masse.
U begrijpt dat ik het toetsenbord ver van me af legde en gemoedelijk onderuit zonk op mijn behaaglijke bank. Wat verwachten deze wieven nu? Dat ik daaraan kan of ga voldoen? Stel dat ik er aan zou kunnen voldoen, dan zou het bij buurtsuper of kroeg om de hoek toch al meteen raak zijn. Bam! Waarom zou ik dan met zulke schier bovenmenselijk kwaliteiten mijn geluk nog online gaan beproeven, bij wezens die het in de echte wereld blijkbaar niet eens lukt?
Tijd voor een borrel toen ik me plots bedacht: "waar gaat de wereld heen als indrinken vereist is om voldoende moed te verzamelen om online te gaan daten?"
Een statig geblondeerde koppelaarster van voor in de vijftig die een catalogus vol met armlastige vrouwen uit Stalinistische landen achter het voormalige IJzeren gordijn doorbladert en u na verloop van tijd een secuur uitgezochte selectie toont, die tijden zijn helaas vervlogen. Online wordt er zelf gezocht in de schier onuitputtelijke bron van vleeswaren. Vlijtig wordt het beeldmateriaal afgewerkt op zoek naar de hoofdprijs. En voor de zekerheid ook de troostprijzen, u bent toch geen dief van uw eigen geluk?
En zo zag ik alle soorten vrouwen voorbij komen. Mooi, geil, onnozel, attractief, knap, oud, lelijk, schattig, nog lelijker etc. En alle varianten van eigenschappen die je aan korrelige foto’s kunt toekennen. Alsof ik in de jury des levens zat, alsof ik God zelve was die op de laatste dag een oordeel over ieder mens velt. U mag blijven; U gaat naar het voorgeborchte van de hel. Vraatzucht: foei, een van de zeven zonden! Oftewel penitentie voor onbepaalde tijd. Ach, waar is de tijd gebleven dat de mens wikt en God beschikt?
Ondertussen moet de zorgvuldig gemaakte vrouwenselectie wel benaderd en gepaaid worden, het eeuwenoude minnespel draait om geven en nemen. Om het juiste te kunnen geven verschaffen de ‘profielen’ van de uitverkorenen de broodnodige informatie voor de digitale Casanova. Mag ik hier wel opmerken dat de ontluistering groot is als men de ontboezemingen van deze deernen tot zich neemt? Ik herinner mij dat ik vriendelijk doch streng werd toegesproken door mijn ouders als ik te veel wensen op mijn jaarlijkse verlanglijst voor de goedheiligman schreef. Deze reprimande hebben velen blijkbaar niet gekregen of met de jaren verdrongen.
Bij het lezen van de (dwingende) wensen vergaat interesse, lust en moed in willekeurige volgorde. Ach en wee! Deze schepsels willen compensatie voor wat ze in het dagelijkse leven nooit hebben gekregen of zullen krijgen. Omdat ze het waard menen te zijn? Gebaseerd op illusies, slechte NET5 series en verwendheid slaan de luxepaarden op hol. Ze pogen levens te leiden die gestoeld zijn op materiële extase. Er moet immer en ver gereisd worden. Eten en drinken doe je uiteraard niet binnenshuis, spontaniteit is een omnipotente factor en alles, echt alles gebeurt met passie. Dames die passievol schijten, ik moet ze nog tegenkomen maar ze bestaan blijkbaar en masse.
U begrijpt dat ik het toetsenbord ver van me af legde en gemoedelijk onderuit zonk op mijn behaaglijke bank. Wat verwachten deze wieven nu? Dat ik daaraan kan of ga voldoen? Stel dat ik er aan zou kunnen voldoen, dan zou het bij buurtsuper of kroeg om de hoek toch al meteen raak zijn. Bam! Waarom zou ik dan met zulke schier bovenmenselijk kwaliteiten mijn geluk nog online gaan beproeven, bij wezens die het in de echte wereld blijkbaar niet eens lukt?
Tijd voor een borrel toen ik me plots bedacht: "waar gaat de wereld heen als indrinken vereist is om voldoende moed te verzamelen om online te gaan daten?"
maandag 19 januari 2009
Gezocht: Hulp bij onderontwikkelde wooncarrière
Onlangs werd ik met de neus op de feiten gedrukt: men kan carrière op woongebied maken. Sterker nog, men wordt ten zeerste geacht carrière te maken qua woonstijl, anders valt men op sociaal vlak faliekant door de mand. Ik dacht altijd dat wonen tot de basisbehoeften van Mazlov behoorde. Zelfs topper Froger zong daar ooit over. Een dak boven je hoofd waaronder je beschermd bent tegen de ongemakken en gevaren van de buitenwereld. Ik had het grondig mis en blijk nu een heuse woonparia, een huurpauper te zijn. Schande alom!
Stijgen op de woonladder blijft - ondanks de economische roerige tijden – het nationale devies. En omhoog is de enige acceptabele route. Het idee dat mensen ergens blijven wonen omdat ze het er naar hun zin hebben, tevreden zijn en geen aanvullende wooneisen hebben is niet meer van deze tijd. What was I thinking? Sterker, het bleek een regelrechte belediging te zijn, een vlakke hand in het gezicht van de eerzame en hardwerkende wooncarrièremakers. Wie dacht ik wel niet te zijn dat ik me aan mijn sociale verplichtingen kon onttrekken? Juist door sujetten als ik stagneert de huidige huizenmarkt. Als ik me niet zo lafhartig aan mijn burgerplichten zou onttrekken, zou ons land, sterker nog, de hele wereldeconomie, er een stuk florissanter voorstaan.
Huizen staan momenteel helemaal niet lang te koop omdat de vraagprijs niet aansluit op de markt, welnee! Het probleem is dat de woningmarkt ontwricht is door kortzichtige mannetjes, waarvan ondergetekende een exemplarisch geval is. Alleen egoïstische landverraders doen niet mee aan het nationale vastgoed-piramidespel. Waarom tevreden zijn als je maar liefst drie kookeilanden uit je overwaarde kunt onderhandelen? De koopwoning is de hedendaagse spiegel van de ziel en tevreden zijn is niet iets op trots op te zijn. Dat U het even weet.
Stijgen op de woonladder blijft - ondanks de economische roerige tijden – het nationale devies. En omhoog is de enige acceptabele route. Het idee dat mensen ergens blijven wonen omdat ze het er naar hun zin hebben, tevreden zijn en geen aanvullende wooneisen hebben is niet meer van deze tijd. What was I thinking? Sterker, het bleek een regelrechte belediging te zijn, een vlakke hand in het gezicht van de eerzame en hardwerkende wooncarrièremakers. Wie dacht ik wel niet te zijn dat ik me aan mijn sociale verplichtingen kon onttrekken? Juist door sujetten als ik stagneert de huidige huizenmarkt. Als ik me niet zo lafhartig aan mijn burgerplichten zou onttrekken, zou ons land, sterker nog, de hele wereldeconomie, er een stuk florissanter voorstaan.
Huizen staan momenteel helemaal niet lang te koop omdat de vraagprijs niet aansluit op de markt, welnee! Het probleem is dat de woningmarkt ontwricht is door kortzichtige mannetjes, waarvan ondergetekende een exemplarisch geval is. Alleen egoïstische landverraders doen niet mee aan het nationale vastgoed-piramidespel. Waarom tevreden zijn als je maar liefst drie kookeilanden uit je overwaarde kunt onderhandelen? De koopwoning is de hedendaagse spiegel van de ziel en tevreden zijn is niet iets op trots op te zijn. Dat U het even weet.
maandag 12 januari 2009
To cheat or not to cheat
Dat ik tijd kon vrijmaken om U dit te typen verbaast me; de afgelopen dagen heb ik nergens tijd voor. De reden? Iemand die zich vriend noemt verblijdde me op mijn verjaring met Kings Bounty - The legend. De opvolger van old school jaren negentig computergame. Afgelopen decennium gebruikte ik de computer voor van alles behalve games. Halfslachtig installeerde ik daags na de verjaring – om het opruimen van de volle asbakken en halflege blikjes lauw bier uit te stellen – het spel. Handleidingen zijn voor mietjes dus dit spel had alleen een schijn van kans als het bijzonder intuïtief was en/of daadwerkelijk in het verlengde lag van de 18 jaar oudere voorganger. Laat ik het zo zeggen: de asbakken en biercontainers stonden anderdaagse onaangeroerd verspreid in mijn optrek. Naast level 4 was ik ook in bezit gekomen van donkere wallen, contactlenzen als matglas en een hervonden verslaving. Wat had ik gedaan? Waarom liet ik mij zo gaan?
En nu tien dagen later, wordt die vraag steeds nijpender en moet er een adequaat antwoord komen. Hoe kan een spel dat zo doorzichtig en voorspelbaar is, zo’n aantrekkingskracht uitoefenen? Het schrijnende is dat ik al sinds een week in het bezit van de cheat codes. Niet langer hoef ik me gedwee door de 30 levels heen te worstelen, ik kan god spelen in deze wereld en binnen een avond alles gezien en gedaan hebben wat Kings Bounty te bieden heeft. Klaar. Uit. Waarom ik dat niet doe? Kan ik mezelf niet meer recht in de spiegel aankijken? Word ik als dit bekend wordt als een paria behandeld door de maatschappij, door voormalige vrienden en familieleden met de nek aangekeken en beschimpt? Was dat het maar, dan had ik een legitieme reden voor deze naar waanzin riekende vorm van escapisme.
De waarheid is veel treuriger. Het laffe vermaak geeft me houvast en fungeert als surrogaat voor echte voldoening in deze barre tijden waarin we leven. Gamen betekent niet hoeven meedoen in de boze buitenwereld. Sterker nog: Gamen is de wereld. Heeft u het nummer van Stichting Korrelatie bij de hand?
En nu tien dagen later, wordt die vraag steeds nijpender en moet er een adequaat antwoord komen. Hoe kan een spel dat zo doorzichtig en voorspelbaar is, zo’n aantrekkingskracht uitoefenen? Het schrijnende is dat ik al sinds een week in het bezit van de cheat codes. Niet langer hoef ik me gedwee door de 30 levels heen te worstelen, ik kan god spelen in deze wereld en binnen een avond alles gezien en gedaan hebben wat Kings Bounty te bieden heeft. Klaar. Uit. Waarom ik dat niet doe? Kan ik mezelf niet meer recht in de spiegel aankijken? Word ik als dit bekend wordt als een paria behandeld door de maatschappij, door voormalige vrienden en familieleden met de nek aangekeken en beschimpt? Was dat het maar, dan had ik een legitieme reden voor deze naar waanzin riekende vorm van escapisme.
De waarheid is veel treuriger. Het laffe vermaak geeft me houvast en fungeert als surrogaat voor echte voldoening in deze barre tijden waarin we leven. Gamen betekent niet hoeven meedoen in de boze buitenwereld. Sterker nog: Gamen is de wereld. Heeft u het nummer van Stichting Korrelatie bij de hand?
woensdag 12 november 2008
GeenStijl fout na de oorlog?
De Telegraaf (eigenaar van GeenStijl) was namelijk bijzonder fout in de Tweede Wereldoorlog. En al jaren daarvoor pro-Duits, wat uiteraard ook niet goed doet op feesten en partijen. En GeenStijl is rechts. Of in ieder geval rechts van het midden. En de appel schijnt niet ver van de boom te vallen. Of is dat ietwat tendentieus? Kort door de bocht, welhaast onnodig kwetsend zegt U? Maar dan de feiten: ze hebben anno 2008 een officiële(log)nazi in dienst! Joris von Loghausen is zijn naam. Heeft hij zich sinds de bevrijding verscholen gehouden in de kelders van de drukkerij? Of betreft het hier een nieuwe generatie oosterburen?
Voor de minder historisch onderlegden onder u een beknopte uiteenzetting over het donkere verleden* van de Telegraaf: Tijdens de Tweede Wereldoorlog drukte de drukkerij van De Telegraaf pro-Duitse bladen, waaronder de Deutsche Zeitung in den Niederlanden. Na de oorlog heeft Commissie voor de Perszuivering geoordeeld dat drukker/uitgever Holdert het behoud van zijn kranten heeft bewerkstelligd door uit pure baatzucht en welbewust met de vijand te heulen, financiële steun te verlenen aan diens handlangers en verraderlijke en vijandelijke propaganda te voeren. Holdert gaf substantiële financiële steun aan de NSB. Het oordeel van de Commissie betekende voor de krant een verschijningsverbod voor dertig jaar. Dat verbod werd in 1949 opgeheven.
Waarom was die opheffing nu nodig? Tot 1975 had Nederland verschoond kunnen blijven van de (schreeuw)lelijkste krant, een gemiste kans!
Maar wat kan GeenStijl hier aan doen vraagt U? Om te beginnen de eigen gelederen zuiveren, ontrechtsen (wat niet impliceert betekent verlinksen) en Robbie Muntz een basisplaats geven. Suggesties Uwer hand zijn welkom.
*Historische interesse gewekt? Lees dan: René Vos, Niet voor publicatie, de legale Nederlandse pers tijdens de Duitse bezetting. Sijthoff, Amsterdam, 1988
Voor de minder historisch onderlegden onder u een beknopte uiteenzetting over het donkere verleden* van de Telegraaf: Tijdens de Tweede Wereldoorlog drukte de drukkerij van De Telegraaf pro-Duitse bladen, waaronder de Deutsche Zeitung in den Niederlanden. Na de oorlog heeft Commissie voor de Perszuivering geoordeeld dat drukker/uitgever Holdert het behoud van zijn kranten heeft bewerkstelligd door uit pure baatzucht en welbewust met de vijand te heulen, financiële steun te verlenen aan diens handlangers en verraderlijke en vijandelijke propaganda te voeren. Holdert gaf substantiële financiële steun aan de NSB. Het oordeel van de Commissie betekende voor de krant een verschijningsverbod voor dertig jaar. Dat verbod werd in 1949 opgeheven.
Waarom was die opheffing nu nodig? Tot 1975 had Nederland verschoond kunnen blijven van de (schreeuw)lelijkste krant, een gemiste kans!
Maar wat kan GeenStijl hier aan doen vraagt U? Om te beginnen de eigen gelederen zuiveren, ontrechtsen (wat niet impliceert betekent verlinksen) en Robbie Muntz een basisplaats geven. Suggesties Uwer hand zijn welkom.
*Historische interesse gewekt? Lees dan: René Vos, Niet voor publicatie, de legale Nederlandse pers tijdens de Duitse bezetting. Sijthoff, Amsterdam, 1988
Abonneren op:
Berichten (Atom)